คิดถึงเพื่อนๆๆๆจ่างเรย คิดถึงตอนที่เรียนอยู่ราชินีอ่าคิดถึงวานเก่าๆๆที่เคยอยู่ด้วยกาน รักเสมอ ไม่รุว่าคิดถึงกานบ้างรึเปล่า อยากเจอเพื่อนๆๆจ่างเรย

 

แชมป์ อยู่หอการค้า วานนั้นเจอเดินก่านาตาลีเมื่อก่อนโคดของโคดชอบเรยแต่ตอนนี้กลับไม่ชอบแล้ว เพราะเหมือนจ่าไม่หล่อเรย ตัวจิงไม่หล่อแต่ใน T.V.หล่อกว่าเยอะ แต่ก้อน่ารักดี สงสัยจ่าเปงแฟนก่านาตาลีเหนเดินด้วยกานออกจ่าบ่อย
แต่ก้อชั่งเค้าเถอะเรื่องตัวเองเอาไม่รอดเรย เหอะๆๆ เอามาเล่าขานให้ฟัง

พี่มาร์ค พี่ที่มหาลัยหอการค้า

ประทับใจตั้งแต่แรกเจอเรย เปงพี่ที่นิสัยดีมากมาย
มาวานแรกก้อแอบรักรุ่นพี่ซะงั้น ก้อเค้าเปงคนที่ดี ครายๆๆก้อรัก แล้วเราก้อต้องอกหักเพราะเค้าไปชอบเพื่อนของเพื่อนเราซะงั้น ทามให้ซมซานไปหลายวัน เหอะๆๆๆ
ก้อเราช่ายว่าจ่าหน้าตาดี อ่านะ ทามยังไงเค้าก้อไม่รัก ไม่เปงแฟน ได้เปงน้องก้อเอา ตอนนี้ก้อคุยๆๆกานเหมือนปกติ แต่เวลาเจอหน้ากลับไม่กล้าทัก เพราะอารายก้อไม่รุ กลัวบ้างสิ่งบ้างอย่างในใจตัวเอง เห่อๆๆๆๆ เหนื่อยจายก่าตัวเองจ่างเรย แล้วเมื่อไรจ่าเจอคนที่ช่ายสำหรับเรานะ
สงสัยจ่าชาตืหน้าแน่เรย(เรามานคนเปงคนไร้ค่าสำหรับเค้า)แต่ไม่เปงไรก้อมีเพื่อนๆๆที่หอช่วยบรรเทาไปได้เยอะ ขอบคุนเพื่อนๆนะที่ท่ามให้เราลืมเรื่องบ้างเรื่องได้ แต่ก้อยังจ่าชอบเค้าอยู่นั้นแหละท่ามไงได้หละคนมานรัก(เหอะๆอยากจ่าร้องไห้) ขอบคุน จ๋า มดตะนอย น้ำและพลอยที่จบจากสิรินธรนะที่ท่ามให้ลืมได้ชั่วขณะ แล้วก้อรุหัวใจตัวเองว่าลืมไม่ได้

ขอให้พี่เค้ามีความสุขก่าแฟนของเค้านะ(เราก้อแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง){!_!}